Foto:

Column Marc Tangel: Ontwijkingsgedrag

“Voor een schrijver zijn dit zeker gouden tijden?”, werd mij afgelopen week gevraagd. Dit zinnetje stelde mij voor een dilemma. 

Al twee weken lang hoort of ziet u in de media bijna niets anders dan nieuws over het Coronavirus en ik kan me voorstellen dat u dit hoekje van de krant niet openslaat om te lezen hoe ‘die Tangel denkt over de toestand in de wereld’. Integendeel: de laatste twee jaar bent u vooral luchtige verhaaltjes over triviale kleinigheden van mij gewend.
Helemaal niets schrijven over de omstandigheden die het dagelijks leven sinds ons laatste contactmoment in zijn greep houden zou echter ook wat naïef zijn, al sluit het mooi aan bij die ándere vraag die mij de laatste weken vaak wordt gesteld: “Ben je dan helemaal niet bang?” Het is moeilijk hier een eenduidig antwoord op te geven. Er zijn dagen geweest dat ik mij grotere zorgen heb gemaakt. Krantenkoppen vol dreigende taal van grote wereldleiders, gevolgd door analyses dat een Derde Wereldoorlog op uitbreken staat, maken mij bang. Als ik zie hoe moeilijk het de laatste twintig jaar geworden is om een vast contract te bemachtigen binnen het bedrijfsleven, afgezet tegen de wetenschap dat ik nog ruim vijfendertig jaar op diezelfde arbeidsmarkt moet bivakkeren, dan maak ik mij zorgen. In dit licht bezien, moet ik bekennen dat ik onder deze oorlogsverklaring van Moeder Natuur opvallend rustig blijf. Het doemscenario van een stevig ziekbed stemt mij niet vrolijk, maar echt grote zorgen om mijn persoonlijk welzijn heb ik niet.
Ben ik hierdoor nu één van die stadsgenoten die de richtlijnen van het RIVM dan maar lukraak aan zijn laars lapt? Absoluut niet! Mijn kennissenkring bestaat uit veel personen die mogen claimen dat ze de jaren zestig en zeventig zeer bewust hebben meegemaakt. Als werknemer in de voedingsmiddelenbranche zie ik mij genoodzaakt deze contacten momenteel op gepaste afstand te houden. Of te ontzien, zo u wilt.
Om diezelfde reden mijd ik buiten werktijd grote groepen mensen. Natuurlijk, de dagelijkse boodschappen worden nog steeds gedaan, maar verdere uitstapjes staan nauwelijks op het programma. Onder normale omstandigheden zouden de Bosjes van Poot in al hun rust nu verleidelijk naar mij lonken, maar sinds een groot deel van onze stadsbevolking de schoonheid van dit natuurgebied de afgelopen week massaal ontdekt blijkt te hebben, blijf ik er, omwille van uw welzijn, maar even uit de buurt. Zelfs sportpark De Verademing, ook na renovatie normaliter een oase van rust, had de afgelopen dagen iets weg van een evenementenplein waar ik mij beter niet kon vertonen. Om mijn horizon toch nog iets verder te verbreden dan het dagelijks woon-werkverkeer, besloot ik tot een bezoek aan de meest rustige en veilige locatie die ik bedenken kon: het kerkhof. Ook dit was echter een jammerlijk inschattingsfoutje, want bij het stallen van mijn fiets naast de hoofdingang, werd ik ruggelings gepasseerd door een vertrekkende begrafenisstoet.
Dan toch maar thuisblijven, waar het mooie weer schreeuwt om de jaarlijkse voorjaarsschoonmaak. Al is dat misschien ook geen bijster origineel idee, want na alle hamsterwoede van de afgelopen dagen, is er bijna geen fles schoonmaakmiddel meer te krijgen. Misschien dan tóch maar eens beginnen aan de grote zolderopruiming...

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden