De zelfgebakken appeltaart voor de verjaardag van haar kleindochter wordt veiligheidshalve aan de deur afgegeven.
De zelfgebakken appeltaart voor de verjaardag van haar kleindochter wordt veiligheidshalve aan de deur afgegeven. (Foto: HB)

'Zie ik nu de kleinkinderen niet meer?'

Voor ouderen kan een besmetting met het coronavirus levensgevaarlijk zijn. Thuis blijven en de (achter)kleinkinderen mijden is dan ook het devies. Hoe moeilijk is dat? Ik vroeg het aan mijn moeder van 89 jaar die in Houtwijk woont.

Door Helga Boudestein

Den Haag - Wie verleden week op de eerste zonnige lentedagen door één van de winkelcentra in Den Haag liep, zag menig oudere op zijn gemak achter de rollator boodschapjes doen. Ook Kijkduin was bij de bejaarden in trek. Gezellig dicht bij elkaar gezeten op het muurtje voor het Atlantic Hotel, likte menig kwetsbare senior onbezorgd aan een ijsje. Het virus leek ver weg.

Ook voor mijn moeder is de dreiging nog abstract. Ondanks herhaalde verzoeken om er niet meer op uit te gaan, doet ze nog steeds zelf boodschappen. Voor haar gevoel doet ze er alles aan om niet besmet te raken. "Ik ga 's ochtends vroeg naar de winkel. En als ik thuis kom was ik direct mijn handen. Wist je trouwens dat de caissieres het geld niet meer aanraken?" Dat er zoveel mogelijk gepind wordt om besmetting tegen te gaan, vindt ze eigenlijk onzin. "Iedereen raakt toch ook dat pinding aan, wat heeft dat dan voor nut?"

Op de zoveelste vraag waarom ze toch naar buiten gaat, zucht mijn moeder geërgerd over zoveel onbegrip. "Dan ben ik er tenminste even uit. Ik kan toch niet de hele dag binnen zitten."

Toch maakt ook zij zich zorgen. Zo twijfelde ze de afgelopen weken al of ze wel naar de kerk moest gaan en ook over de risico's voor haar kinderen en (achter) kleinkinderen ligt ze wakker. Ze leeft mee met de kleinzoon die in Brabant werkt, de kleindochter die carnaval vierde in diezelfde provincie en prompt daarop ziek werd en die andere kleindochter die net begonnen is met een nieuwe baan bij een reisorganisatie. Haar eigen situatie vindt ze niet uitzichtsloos. "Ik kan me goed alleen vermaken en ik heb jullie." Voor een vriendin die zelf geen kinderen heeft, vindt ze het veel erger. "Dan ben je toch wel heel alleen."

De run op het toiletpapier werkt daarentegen op haar lachspieren. "Waarom? In de oorlog was er geen toiletpapier, we veegden onze billen af met kranten."

Doet dit haar aan die tijd terugdenken? "Dat niet, maar op de televisie gaat het alleen nog maar over corona, ik word er eng van. En waar moet het naar toe met al die mensen die straks hun baan kwijt zijn. En degenen die overlijden zonder dat hun familie erbij kan zijn. Als je dat ziet in Italië...verschrikkelijk."

Slechts een paar dagen later wordt haar isolement een feit. Het gezin van haar kleindochter gaat vanwege verkoudheid, keel- en hoofdpijn in quarantaine. 'Dus ik zie mijn achterkleinkinderen voorlopig niet', zegt ze verslagen. En meteen daarop: "Kom je vrijdag wel de appeltaart voor je dochters verjaardag ophalen? En ja ik heb alle ingrediënten al in huis." Als ik de volgende ochtend bel om te vragen of ik nog een boodschapje kan doen, begint ze te lachen. "Ik ben vanochtend toch nog even naar de Jumbo geweest, maar ik heb nu echt voor een week genoeg in huis."

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden