Foto:

Column Marc Tangel: Vreugdetranen

Als de muren van de Haagse raadzaal konden praten, vrees ik dat ze na vorige week toe zijn aan een goed gesprek met een kundig psychiater. Er passeerden immers nogal wat emoties door deze ruimte.

Om te beginnen was er 'De Euforie van Rustenburg', want na een decennium vol gesteggel tussen projectontwikkelaar en buurtbewoners van deze laagbouwwijk, lijkt de gemeenteraad nu toch echt een streep getrokken te hebben door de sloopplannen voor de Theresiakerk aan de Dierenselaan. "Met een onvoorstelbare unanimiteit" merkte waarnemend burgemeester Remkes terecht op, want de voltallige gemeenteraad stemde voor behoud van het leegstaande gebouw.

Minder eensgezind enthousiast was hetzelfde gezelschap over de voorstellen rond de nieuwjaarsvuren voor onze Haagse kustlijn. Een ontbrekende milieuvergunning, gaten in het veiligheidsplan en onzekerheid over de dekking van het eigen risico bij de beoogde aansprakelijkheidsverzekering, maakten burgemeester en wethouders weinig toeschietelijk richting de organisatie. Teleurgesteld besloten de bouwers uit Duindorp dit jaar hun vreugdevuur af te blazen. Een mededeling die onrust oogstte bij oppositie en menig stadsgenoot. Een ondernemer in Laak waarschuwde de raad voor een groot aantal illegale brandhaarden in de stad en binnen de straten van Duindorp wordt gevreesd voor het welzijn van de in onbruik geraakte Pniëlkerk. Wat dat laatste argument betreft, ken ik er nog zo één…

Onze waarnemend burgemeester zwicht echter niet voor deze dreigementen. Op het stadhuis is wel een doemscenario geschreven, maar uit angst voor plagiaat houdt men de inhoud van dit manuscript angstvallig geheim en Remkes laat zich niet in de kaart kijken. Een combinatie van gebrekkige regie en besluiteloosheid brachten hem weliswaar dit baantje, maar precies een jaar later staat hij voor hetzelfde duivelsdilemma als zijn voorganger: zie ik één en ander door twee of drie vingers, met het risico dat de halve badplaats afbrandt, of verbied ik alle vreugdevuren, met het risico dat de halve badplaats afbrandt? De komende nieuwjaarsnacht moet blijken of Scheveningers meer gehecht zijn aan hun woonomgeving, of toch meer aan de vreugdevuurtraditie.

Maar ook buiten de raadszaal vloeide er deze week enkele traan na een wethoudersbesluit. Enkele horeca-ondernemers op het Plein wilden de komende vier jaar rond Kerst een schaatsbaan aanleggen rond het beeld van Willem van Oranje. Richard de Mos had het idee zijn mondelinge zegen gegeven, maar zijn opvolgster wil de benodigde subsidie alleen voor dit jaar toekennen, waarna de initiatiefnemers het plan terug in de ijskast zetten. Raadslid Ralf Sluijs van Groep De Mos verzucht in het AD dat de hang om het beleid van zijn naamgever uit te gummen geen grenzen kent binnen de Haagse raad en ergens heeft de man een punt. Natuurlijk moet het college sommige besluiten opnieuw tegen het licht houden, maar een bijdrage van enkele tienduizenden Euro's in ruil voor vier jaar ijspret, roept bij geen enkele Hagenaar het beeld op van een besmet dossier waar uiterst behoedzaam mee moet worden omgesprongen. Integendeel: voor veel stadsgenoten blijft Richard de man die iedereen het gevoel geeft invloed te hebben op de lokale politiek. Daar hoef je niet eens vastgoedhandelaar voor te zijn. Een gewone marktkoopman is ook goed.

Meer berichten