Column Marc Tangel: Eindejaarsoverpeinzing


Foto:

Column Marc Tangel: Eindejaarsoverpeinzing

Waar gaan we in het nieuwe jaar naartoe?
Naar de haven, de bodega, of toch naar het theater?
Waar gaan we in het nieuwe jaar naartoe?
Volgt de verlossing, of een levensgrote kater?

Ketent Trump zich vast aan zijn bureau in ‘t Witte Huis?
Haalt De Mol nou eindelijk die Meiland van de buis?
Zal Baudet’s gedachtegoed in maart gaan triomferen?
Of zal de kiezer hem nu toch massaal de rug toekeren?

Waar gaan we in het nieuwe jaar naartoe?
Op de bres voor de vrijheid waar je zo van genoot,
Een feestje met vrienden of een eenzame dood?

Weet u al een beetje wat of hoe?
Waar gaan we in het nieuwe jaar naartoe?

Het is altijd dezelfde, onoplosbare vraag die dezer dagen bij ons komt bovendrijven, maar terwijl u dit leest, strooien dagbladen en actualiteitenrubrieken om ons heen nu gretig met overzichten van bekende persoonlijkheden die ons dit jaar zijn ontvallen. Schrok u ook zo van het overlijden van Bram van der Vlugt? Als adviseur van Sinterklaas gaf hij kleur aan de goedheiligman voor mijn generatie en nog vele jeugdigen daarna. Misschien was Sint in deze jaren nog wel het leukst voor volwassenen, omdat zij de kleine speldenprikjes die de goedheiligman tussen de regels door uitdeelde beter begrepen dan de kinderen. Buiten dat liet Van der Vlugt in zijn openbare optredens zien een bijzonder aimabel mens te zijn, wiens voorbeeldigheid ik zeer zal missen.

Als Magere Hein tussen het schrijven van deze woorden en het moment dat ze bij u op de mat ploffen geen onaangename verrassingen meer voor ons in petto heeft, is Bram van der Vlugt ongetwijfeld de hekkensluiter van de hierboven omschreven overzichten. Vooral op televisie valt me de laatste jaren op dat dit soort rubrieken steevast worden afgesloten met de bloedeloze opmerking: “Deze mensen laten we achter in het afgelopen jaar”. Hoewel taaltechnisch misschien niet helemaal onjuist, heb ik toch altijd wat moeite met dit soort formuleringen.

Het suggereert alsof er tijdens de jaarwisseling een symbolische streep wordt getrokken waarna we niet meer terug mogen kijken naar onze dierbaren die de drempel van het nieuwe jaar niet gehaald hebben.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben geen conservatief die propageert dat we moeten blijven hangen in een verleden dat ik zelf nooit gekend heb. Blijven geloven in de zoete herinnering dat vroeger alles beter was is zelfbedrog, maar het huidig maatschappelijk aanvaard collectief geheugen van nog geen vijftien jaar vind ik ook wat beperkt. Het past in ons gevoel van steeds maar vooruit willen.

Zelfs nu Moeder Natuur onze samenleving al tien maanden op pauze heeft gezet, ontbreekt het ons aan de vaardigheid om stil te staan. Omkijken is zelfs uit den boze. Liever rennen we door en leggen daarbij al bloggend en vloggend ons dagelijks leven vast. Ironisch genoeg gaan we hiermee voorbij aan een wijze les uit het verleden, want wie denkt er nog wel eens aan Godfried Bomans, die ons er zestig jaar geleden al op wees dat deze tijd ook eens de goeie, ouwe tijd zal zijn?

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden