'Ik beschouw hem als mijn zoon'


<p>Frank Kanhai en Erol Gunes in de Torenstraat tijdens hun wandeltocht (Foto: Peter van Zetten)&nbsp;</p>

Frank Kanhai en Erol Gunes in de Torenstraat tijdens hun wandeltocht (Foto: Peter van Zetten) 

'Ik beschouw hem als mijn zoon'

Bijna zeven jaar geleden had Frank Kanhai een wandelgroepje in Scheveningen, vooral met mensen van Hindoestaans-Surinaamse afkomst. Op een dag kreeg hij een telefoontje van Erol Gunes, een man met een Turkse achtergrond. Of hij mee mocht doen. Tussendoor vertelde Erol dat hij sinds zijn geboorte blind is. Wat er daarna gebeurde kan je kort omschrijven als; de ontwikkeling van een bijzondere vriendschap.

Door Stuart Kensenhuis 

Den Haag - “Ik beschouw hem als mijn zoon”, zegt Kanhai terwijl hij met Gunes in de Torenstraat loopt met tussen hen in een bezemsteel van anderhalve meter, omwikkeld in een doek met de kleuren van de Nederlandse vlag.

Vanaf het begin klikt het tussen de twee en gaan ze buiten het wandelgroepje om minimaal een keer in de week ‘op stap’. Ook in deze tijd van de coronapandemie. Gunes vertelde namelijk al gauw dat hij meer moest gaan bewegen vanwege overgewicht en medische redenen.

De Anniestraat

De handicap van Gunes of zijn afkomst maakt voor Kanhai niets uit, zoals hij zelf zegt. Hij verwijst daarbij naar zijn moeder die als gevolg van een ongeluk sinds haar jeugd in een rolstoel zat. Enkele jaren terug is ze overleden. “Ze heeft me opgevoed met het idee dat je door anderen te helpen gelukkig wordt.” Ook verwijst hij naar zijn jeugd in de Anniestraat in hartje centrum van Paramaribo, Suriname waar hij is opgegroeid met mensen uit verschillende culturen, zoals Afro, Javaanse, Chinese en Hindoestaanse Surinamers. “Het is een verrijking van mijn jeugd geweest”, zegt hij.

Gunes denkt er hetzelfde over. In dit verband kan hij zich nog wel nog herinneren hoe verbaast de chauffeur van het taxibusje reageerde die hem zeven jaar geleden voor de eerste keer naar het wandelgroepje bracht. Hij zag alleen maar bruine mensen en vroeg zich hardop af of Gunes daar echt moest zijn. “Ik zie dat toch niet. Het gaat mij om het wandelen”, reageerde hij gevat.

Zijn reactie sluit goed aan bij de beoordeling die Kanhai over hem heeft gemaakt: hij vindt hem nooit negatief. Gunes vindt op zijn beurt Kanhai een vriendelijke man die respect voor hem heeft. “Hij wist niks over blinde mensen. Toch heeft hij zich open gesteld om te leren.”

Indringende gesprekken

Hun respect voor elkaar uit zich overigens ook op een andere manier. Tijdens de lange wandelingen voeren ze soms indringende gesprekken over het leven of de dood, bijvoorbeeld na het overlijden van een familielid of een goede vriend. “Rond de tijd dat mijn moeder overleed is zijn oma in Turkije overleden. Daar praten we dan over en onbewust helpen we elkaar bij de rouwverwerking”, zegt Kanhai. Los daarvan vindt hij het sowieso belangrijk om het gesprek aan te gaan. Wat drijft iemand? Waarom doet men iets? “Dat ene gesprekje is kostbaar”, vult Kanhai aan. “Het geeft levensgeluk en dat is uiteindelijk mijn drive.”

Niet altijd worden ze overigens meteen begrepen als ze met die stok in de hand doorstappen. Een keer liepen ze in de Paleistuin, de groene oase die grenst aan paleis Noordeinde, en een beveiliger kwam naar ze toe om te vragen wat ze aan het doen zijn. Na een korte uitleg mochten ze doorlopen. Soms reageert het publiek geërgerd omdat ze bijvoorbeeld even opgehouden worden als ze voorbij willen gaan. Blijkbaar snappen ze de situatie niet. Een enkele keer vraagt iemand uit het publiek aan Kanhai: “Is hij echt blind?” Maar meestal hebben de mensen snel door dat Gunes werkelijk niets ziet en dat Kanhai zijn buddy is. Ze krijgen dan regelmatig complimenten.

Kerstgedachte

De heren rusten even uit voor de deur van een koffie -en ijssalon in de Torenstraat voordat ze weer op pad gaan. “Mijn kerstgedachte is dat we meer gaan proberen om een buddy te zijn voor iemand die dat nodig heeft”, zegt Kanhai. “Probeer één op één iets voor elkaar te doen in deze moeilijke periode. Schuif het niet af, bijvoorbeeld naar instanties.”

Gunes is het daar mee eens maar voor hem draait het ook om iets anders: het meedoen aan de maatschappij. “Voor gehandicapten is het belangrijk om duidelijk te maken dat het echt kan, als je het wil”, zegt hij.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden