Foto:

Column Marc Tangel: Juffrouw Lange

Een volledige loopbaan bij dezelfde werkgever is tegenwoordig een unicum, maar in de tijd van mijn oude juffrouw Lange was dat beslist nog anders. 

Toen zij in 1994 met welverdiend pensioen ging, had zij 43 jaar voor de klas gestaan, waarvan 42 jaar in hetzelfde gebouw aan de Capadosestraat. In al die jaren hebben ruim 1300 kinderen van de openbare basisschool Dr. Willem Drees (voorheen Capadoseschool) van haar pedagogische vaardigheden mogen genieten. Ik zat in haar laatste klasje.

Dit alles klinkt bijna romantisch, maar waarschijnlijk was ik de enige leerling van mijn klas die in augustus 1993 uitkeek naar het nieuwe schooljaar. De juf die wij voor de zomer in groep 6 hadden achtergelaten, had net haar 22e verjaardag gevierd en was daarmee de benjamin van het docentenkorps. De leeftijd van juffrouw Lange was bij aanvang van het nieuwe cursusjaar voor ons nog in nevelen gehuld, maar zeker was wel dat zij de oudste werknemer op school was en deze generatiekloof bleek onoverbrugbaar voor de doorgaans zo flexibele geesten die basisscholieren volgens de wetenschap plachten te hebben.

Dat ik wél uitkeek naar het nieuwe schooljaar, had vooral te maken met het feit dat twee jaar eerder juffrouw Lange onze klas een gastles geschiedenis had gegeven ter voorbereiding op een schoolreisje naar Den Briel. Ik was onmiddellijk gegrepen door de gedetailleerde wijze waarop zij dit college gaf, maar tegelijkertijd begreep ik ook wel waar de weerstand van mijn klasgenootjes vandaan kwam. Met onze leraressen van voorgaande jaren bespraken we elke vrijdagmiddag de Top 40, terwijl juf Lange herinneringen ophaalde aan haar jaren met de inktlap en de kroontjespen.

Wat mij echter aansprak was de koffer vol ervaring waar juf Lange ruimschoots uit kon putten. Voor geschiedenis ging het schoolboek aan de kant en in plaats daarvan deelde ze elke les een stencil uit met een tekst die ze ooit had uitgetypt en nu al jaren hergebruikte. Aardrijkskunde vrolijkte ze op met eigen foto’s van haar vele reizen en voor de muziekles had ze een dozijn liedjes uitgezocht die dermate belegen waren, dat de meeste leden van het kinderkoor dat ons de melodie toezong waarschijnlijk al grijze haren hadden toen wij in 1993 voor het eerst naar ze luisterden.

Ook haar archief was onuitputtelijk, want ze bewaarde alles. Van het fietsexamen, dat elke leerling van groep 7 in mijn jeugd moest afleggen, had ze alle voorgaande theorie examens bewaard en zodoende werd haar klas elke week een oefentoets uit vervlogen jaren voorgelegd. Tegen de tijd dat het praktijkexamen aan het eind van het schooljaar werd afgenomen, konden haar leerlingen elk verkeersbord in de wijde omgeving dromen. Haar slagingspercentage was dan ook altijd honderd procent.

Voor haar pensioneringsfeest in de zomer van 1994 moest een volle dag worden uitgetrokken, want haar honkvastheid aan dezelfde school had haar geliefd gemaakt bij velen. De motor waarmee zij haar woon-werkverkeer aflegde was berucht en het knotje waarmee zij haar lange haren samenbond karakteristiek.

Zesentwintig jaar heeft zij van haar pensioen mogen genieten. Helaas overleed juffrouw Lange enkele weken geleden op 91-jarige leeftijd, maar haar vele lessen zullen nog lang voortleven in de herinnering van vele oud-leerlingen.

Column Marc Tangel

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden